کتاب دویست غزل ماهرانه

بی نوایان :

آن که حق بی نوایان را فراوان خورده است

نا مردمان پهلوی زهرا را شکستند :

آتش زدند از کینه درب خانه‌اش را

عرصة تـنگ :

آن کس که دلش سخت وسیه چون سنگ است

شعر پند آموز :

آدمی بر دوش بار صد مشقت می‌کشد

خدمت نوع بشر :

آنچه برتر ز دعای شب و ورد سحر است

آموزگار :

آن ملک سیرت که باشد نام او آموزگار

بـزم ادب :

آراسته‌اند اهل ادب انجمن اینجا

خشک و تر :

آن چنان کز مهر گردون ملک دنیا روشن است

دولت بیـدار :

آن قَدَر خال رخت وسوسه در کارم کرد

فشار زندگی :

از فشار زندگی جان داد هر کس زر نداشت

گنج سعادت :

اگرجوئی در این ویران سرا گنج سعادت را

ای طبیب جان :

ای طبیب جان دوای درد بی درمان توئی

در گـام نخستـین :

افسوس که در راه طلب قافله ماندست

پرتـو اندیـشـه :

ارزان به جهان عرضه مکن گوهر خود را

کالای سخن :

امروز دگـر شعـر خریـدار نـدارد

حرمت آزادی :

ای عجب آئین مهر و مردمی از یاد رفت

دست عقـده گشـا :

اگر که داده خدا بر تو دست عقده گشـا

دولت دعا :

الا که نعمت دست گره گشا داری

جامی چند :

ای که گیسوی تو افکنده بره دامی چند

خطر این است :

از اهـل هنـر بر همـه عـالم خبـر این است

محو تماشای تو بود :

از ازل چشم ملک محو تماشای تو بود

شاعر بی ادعا :

از ازل چون من ز مادر زاده‌ام

اسـتعداد ها :

این زمان باشـد زمان کـشف استعدادها

یاری مطلب :

از مردم این زمانه یاری مطلب

جام جم :

ای خوش آن کس که شریک غم مظلومان است

گلبانگ اذان :

ای که خواهی سحر از خواب گران برخیزی

نسیـم سحـری :

افتد چو نسیم سحری را گذر اینجـا

یاد خدا :

اگر جوئی دراین ویران سرا گنج سعادت را

امام رضا (ع) :

اینجا توان فروغ خدا را به دیده دیدر

مهر جهان افروز :

ای رُخَت از روشنی مهر جهان افروز ما

طلوع نور محمدی (ص) :

امشب سمائیان درِ میخانه می‌زنند

معرفت :

از معرفت آن بنده که پیرایه ندارد

صیاد فلک :

افسوس که صیاد مرا در قفس انداخت

سخن‌گوی ماهر :

این زمان از رونق افتادست کالای سخن

اندیشه کن :

این زمان از روز پیری ای جوان اندیشه کن

کبوتـرهـای مشهـد :

از همه عالم دلم در آرزوی مشهد است

کار شعر :

این زمان از گرمی افتادست چون بازار شعر

اشـک شـوق :

امشب دوباره یـاد تـو همبـستر مـن است

رقیه خاتون :

این گُهر دانه که در شام بود مدفن او

گرمی بازار هنر نیست :

افسوس کس امروز خریدار هنر نیست

اسرار نهانی :

از کف مده ارزان گُهر فصل جوانی

طمع خام :

این قَدَر ناز کنی بر منِ فـرزانـه چـرا

ارباب سخا :

با دست کرم بهر خدا عقده گشا باش

دادخواهی :

بی نوا از تنگدستی بَر لبش جان می‌رسد

سـرنوشـت :

به عمری ساکن ویرانه چون بومم در این دنیـا

شکر نعمت :

به شکر نعمت صحت عیادت کن ز بیماری

از ماست پریشانی ما :

بس که باشد ناپسند و ناروا اعمال ما

مرا یار آنجاست :

بعدازاین می‌روم آنجا که مرایار آنجاست

دیـوان محـبت :

به نام دوست بگشودم چو دیوان محبت را

دام هوس :

بر مردم آزاده جهان جز قفسی نیست

زینب کبری :

براه شام از آن شوری که بر پا می‌کند زینب

اهل ادب :

به بزم شعر اگر نام یا نشان دارم

رضا امام رئوف :

بیا که مأمن رندان حق پرست اینجاست

من به تنهائی خوشم :

بر خلاف میل تنها من به تنهائی خوشم

سـاقی مسـتـان :

به اختیـار نشـاید ز پـا نشـست اینجـا

فرصت را غنیمت دان :

براستی قدمی در ره خدا بردار

کوی تو را :

به لوح سینه سپردم چو نقش روی تو را

میکدة عشق :

باده نـوشان چو قـدم بـر در میخانـه زدند

مرغ دل :

بیـا که مرغ دلـم در هوای دانة توست

تفاوت تا کجاست :

بر نمی‌آید ز دستم تا بدست آرم دلی

قدر هنرمند :

به هنرمند چرا قدر و بها داده نشد

جمال شـاهد مقصـود :

بـود چو درگـه رندان پـاکبـاز اینجـا

مقـام تواضـع :

بیا که محفل یاران باور است اینجا

همّـت مردانـة ما :

تـا ببـیـنی بـه جـهان هـمّت مـردانـة مـا

فکر فلک سیر :

تـا چنـد کـنی وصف گـل و بلبـل شیـدا

آوای دل :

تا ز گیسو زده ای سلسله بر پای دلم

ناد علی :

تا علی شیر خدا رهبر درویشان است

اعـجـاز :

تا توانی دور کن از خویش حرص و آز را

نغمـة مستـانـه :

تا مـرا لب با لب پیمـانه گـردید آشـنا

کـوچـه هـا :

تا نسیم آورد با خود بوی یار کوچه‌ها

چشم شب زنده دار :

تا بدست دل سپردم اختیار خویش را

آستان دوست :

تا سر نهاده‌ام به دَرِ آستان دوست

کشتی بی ناخـدا :

تا بدست دیو شهوت کار ما افتاده است

یوسف :

جهان را محو خویش از روی زیبا می‌کند یوسف

درس وفا :

جانم بفدایش که مرا درس وفا داد

نعمت سرشار خداداد :

حیف است که این عمر به باطل گذرانی

یا ثامن الائمّه ادرکنی :

حریـم امن رضا روضة الصفاست بیا

مکافات عمل :

خواهی که شوی تا اَبَد از قید غم آزاد

درویـشـان :

خلوت خاص خدا سینة درویشان است

نورفشان باش :

در بزم جهان شمع صفت نورفشان باش

مسجد :

در حقیقت تکیه گاه هر مسلمان مسجد است

شهد شعر :

دلم گرفته تر است از شب زمستانی

لحظه‌ها :

در سکوت شب ز دل تنهای تنها نیمه شب

دل تجـلّی گاه انـوار خـداست :

دور کـن ز آلایـش آز و هوس‌ها سیـنه را

زیر بار ظلـم رفتن خطـاسـت :

در بَر ظالم برآور از جگـر فریـاد را

نردبان ترقّی :

دلِ شکسته‌ای از جور آسمان دارم

گـره گشـائی :

دستی که از امور خلایق گره گشاست

صفای محبت :

دارم دلی به سینه که جای محبت است

آفتاب عمر :

دور نشاط زود به انجام می‌رسد

ز کاخ زرنگار اندیشه کن :

دم ز بیداری مزن جانا ز دار اندیشه کن

سرنوشت :

در حصاری گشته پایم بسته بر زنجیرها

مرثیه شهادت حضرت زهرا (س) :

دخت نبی چو مادر بابا خطاب شد

زاد سـفر :

دل بدست آر که نبود هنری بهتر از این

فیـض دعـای سحـر :

دریاب دمِ عقده گشای سحری را

آب و سراب :

در پی آب نگردید سراب است اینجا

دست نان رسان :

در حقیقت دست حاتم خصلتان بوسید نیست

تکیه بر خلق خدا مکن :

در کار خویش جز به خدا اتکا مکن

مهـدی روحی فـداک :

دادم به تصـویر تـو قـاب سیـنه‌ام را

دادرس بی نوا :

دستی که از امور خلایق گره گشاست

جذبة عشق :

دلم درحلقه ی زلفش به چنگ شانه می‌افتد

تعلّق و قناعت :

در ره آزادگی کن از تعلّق احتراز

پنجـة تقـدیر :

دل چو در دام سر زلف چو زنجیر افتاد

حـریم دل :

در حـریم دل مبـادا ره دهی بیگـانـه را

گوی سعادت :

در این ویرانه گر آری بکف گنج سعادت را

محکمه عدل خدا :

در محکمه ی عدل خدا چون و چرا نیست

ماه صیام :

دمیـد ماه صیـام از سپـهر نورانی

حُسن ختام :

در مذهب مردان خدا کینه حرام است

شکست بزرگ :

دلم از جور زمان و ستم یار شکست

مانند تو آفریـده‌ای نیست :

روی تو چو موی من سپید است

پیر شدیم :

رفت نیروی جوانی ز کف و پیر شدیم

از کف مده امید را :

ره مده در خاطر خود واژه تردید را

جامة پُر هنر :

روزی که من این جامة پرهیز خریدم

می‌سوزد دلم :

روزگاری شد که بی صبرانه می‌سوزد دلم

این چه قانون است :

رُخم ز سیلی بی داد چرخ گلگون است

ستاره سوخته :

ز ما نه از کفِ اهل هنر گرفت مجال

زینب کبری (س) :

زینب ای دخت خوش خصال علی

بندی دام تعلّق :

زندگی از بهر دانا بس ملالت آور است

حَرَم دل :

سالکان ره کوی تو مصون از خطرند

بار تعلّق :

سینه خسته‌ام از بار الم سنگین است

سخن عشق :

سودا زده ی عشق تو را کی غم نام است

اهل قـلم :

ستایش می‌کنم اهل قلم را

سرنوشت :

سرنـوشت من و مـا دستخوش تقدیر است

حال دعا :

سروش غیب دوشم این خبر داد

گوهر یکدانه :

ساقـی برسـان بـادة پیـمانـه مـا را

ستـاره هـا :

شـب‌ها کـه از مطـالـع نـور ستـاره‌هـا

یاد یاران :

شب که با بی‌همدمی احساس غربت می‌کنم

خدمت مردم :

شاد کن گر می‌توانی خاطری ناشاد را

گـوش شنـوا نیـست :

صد عقده بکار است و یکی عقده گشا نیست

شمشیر زبان :

صفتی بهتر از آئین وفاداری نیست

کعبـه مقـصـود :

طاق ابروی تو جانا قبلة اهل دل است

ز جم جامی دگر نیست :

عجب گز دوستان نامی دگر نیست

ایستاده ایم :

عنان دل چو بدست تو داده‌ایم‌ای دوست

شاهـد دیـدار :

عمریست ندیدم به جز آزار تو ای یـار

آئین بشرخواهی :

عجب ظاهر مسلمانی نازیباست مردم را

شاهـد مقـصود :

عمری که ز من در پی دنیـا سپری شد

خطای چشم :

غافل مشو ز خصلت گیتی نمای چشم

فروغ علم :

فروغ علم بر هر کوردل رهبر نخواهد شد

مشعل دانش :

فروغ مشعل دانش چو شمع راه ما گردد

یا ثامن الحجج (ع) :

من و درگاه تو ای قبلة حاجـات رضـا

شب دامادی :

مجلس ما ز صفا رشک جنان است امشب

هنر آموخته‌ایم :

ما نظر بازی از اهل نظر آموخته‌ایم

پادشه حُسن :

من عاشق رعنائی آن سرو بلندم

حضرت رقیه بنت الحسین :

مسیحائی نهان در شهر شام است

بر جرم خلایـق چو حجابیـم :

ما می‌زدگان در خور صدگونه عذابیم

همت عالی :

می توان از همت عالی بگردون پا نهاد

نتوانم کرد :

من ترک تو ای نگار نتوانم کرد

داد سخن :

ملک حکمت را به آسانی اگر لقمان گرفت

ظفر نزدیک است :

مژده‌ ای دل که دگر فتح و ظفر نزدیک است

خدا: ناخدا :

مردانگی چه گشته و آزادگی کجاست

شهریار خویش باش :

متّکی بر کوه عزم استوار خویش باش

جوانان وطن :

مجالی گـر بـود نسل جوان را

یـار مسکین بـاش :

نزیبد کید و تزویر و ریاکاری مسلمان را

آسیـب گـناه :

نـکن آلوده به آسیب گُنه دامـان را

اشک ندامت :

نَفَسِ مردم صائم همه تسبیح خداست

قدر نعمت را بدان :

نعمت امنیت و صحت که ارزانی به ماست

میـزان تـقوا :

نعمت امنیـت از دریـای گوهـر برتـر است

قدم سنجیده بگذار :

هوای منزل مقصود خود را گر بسر داری

گل معنی :

هرچه جز نام نکو باشد نکوهش کردنی‌ست

گـفت خـدا :

همچو یعقوب که از هجر پسر گـفت خـدا

گوهر پاک :

همراه خرد از سـر ماتـمکدة خاک

دُرستی سبب اوج مقام است :

هر کس که حسابش سرِ بازار درست است

مسلخ عشق :

هر که شد کشتة حق زندة جاویدان شد

خدمتگزار مردم :

هر که از آزادگی خدمتگزار مردم است

اندیشه روشن :

هر کسی بهره ور از محضر اهل ادب است

قصة سنگ و سبو :

هر که غافل شد ز خود بازیچة گردون شود

فرمان قضا :

هرکـسی را به جهان چشم حقیقت بین است

زخم تیغ انتقاد :

هر کجا داناترین مردمان مسکین‌تر است

زهرای مرضیه (س) :

همین نه اهل زمین سوگوار فاطمه اند

قافله مرگ :

هنگام رحیل است بیا ترک خطا کن

همت بلند :

هر که با عزم قوی بار سفر می‌بندد

نخل بارآور :

هان مکن کاری که انجامش به شر منجر شود

پرچمدار انسانیت :

هر کـه دارای مِهین معیار انسانیت است

شـاهد معـنی :

هرکه خود بین شد نمی‌بیند خدای خویش را

دم غنیمت دان :

هنر خویش به سیم و زر دنیا مفروش

محبان علی :

هر که از صدق و ارادت دامن حیدر گرفت

کعبه دل :

پاکبازانی که عزم کوی جانان می‌کنند

پیروی از نفس :

پیروی از نفس کردن آفت جان و تن است

پیک شادی :

پیک شادی آمد و وحشت ز غم دارم هنوز

بباید و نیست :

چه بهره‌ها که مرا از هنر بباید و نیست

آتش فروز :

چو برق آتش افروز کشتزارند این مترسک‌ها

نعمـت ولایـت :

چگونه شکـر کنم یا علی خدای تو را

سایة مهر :

چون مهر تو شد سایه فکن بر سرم امشب

شهـپر اندیشـه :

کس نیست دریغا که شناسد گُهرم را

گـوهر اهـل هنـر :

کـو آنـکه شناسد گُهر اهـل هـنر را

شاهـراه بهشـت :

کسـی که مایل و مشـتاق گشـته دنیـا را

گوهر اشعار :

کاشکی در قفسی مرغ گرفتار نبود

حُـسن عـمل :

کـس ندارد خـبر از آمـدن و رفتن مـا

مردم صاحب نظر ما :

کـو آن که بَرَد جانب گلشن خبـر مـا

ارشاد :

کاخ زیبای محبت چه قوی بنیاد است

عقده گشا باش :

گرز احسان بخشش و اکرام چون حاتم کنی

بشکن غرور خویش را :

گر بزرگی طالبی بشکن غرور خویش را

منزل مقـصـود :

گـر کـار مـا بـه عرصة دنیا دویدن است

استعـداد مـا :

گر که غافل گشت از ما کاروان سالار مـا

خضر فرّخ پی کجاست؟ :

گر نـگیرد روز سخـتی آشـنا دست مرا

دیو هوا و هوس :

گر پیر می‌فروش عنایت کند مرا

پرهیز کن زکینه :

گر قرب دوست خواهی پرهیز کن ز کینه

عنایت دوست :

گر پیر می‌فروش عنایت کند مرا

صـدق سلـمانی :

گر نباشد ای مسلمان صدق سلمانی تو را

پیمان با دوست :

یک نفس از خواب غفلت دیده وا کن نیمه شب

سفـرة احسان :

یک عمرشدم ریزه خورخوان تو ای دوست