دسته بندی ها غزلیات

بی نوایان :

آن که حق بی نوایان را فراوان خورده است

نا مردمان پهلوی زهرا را شکستند :

آتش زدند از کینه درب خانه‌اش را

عرصة تـنگ :

آن کس که دلش سخت وسیه چون سنگ است

چه شد آن يار نيآمد؟ :

آدينه ز ره آمد و آن يار نيامد

شعر پند آموز :

آدمی بر دوش بار صد مشقت می‌کشد

خدمت نوع بشر :

آنچه برتر ز دعای شب و ورد سحر است

آموزگار :

آن ملک سیرت که باشد نام او آموزگار

از کعبه ندا بر آيد ايکاش :

آن منجي خلق آيد اي کاش

بـزم ادب :

آراسته‌اند اهل ادب انجمن اینجا

رباعی چهارم :

آيد زحريم کعبه گلبانگ رسا

خشک و تر :

آن چنان کز مهر گردون ملک دنیا روشن است

رباعی هفدهم :

آن روز که پرده از رخش بگشايد

دولت بیـدار :

آن قَدَر خال رخت وسوسه در کارم کرد

رباعی بیست و یکم :

اي مهدي دين بهر خدا کن نظري

رباعی بیست و دوم :

امروز به تائيد خداوند جهان

رباعی بیست و سوم :

از جانب کعبه اين خبر مي‌آيد

فشار زندگی :

از فشار زندگی جان داد هر کس زر نداشت

آئينة تمام نماي خدا :

اي حجت خدا که خدا پرده دار توست

گنج سعادت :

اگرجوئی در این ویران سرا گنج سعادت را

قيام حجت :

اي حجت خداي تعالي قيام کن

رباعی سی‌ام :

اي آنکه به ملک حق خدائي مهدي

ای طبیب جان :

ای طبیب جان دوای درد بی درمان توئی

در گـام نخستـین :

افسوس که در راه طلب قافله ماندست

پرتـو اندیـشـه :

ارزان به جهان عرضه مکن گوهر خود را

کالای سخن :

امروز دگـر شعـر خریـدار نـدارد

خدا را ظهور کن :

اي حجت خداي تعالي ظهور کن

حرمت آزادی :

ای عجب آئین مهر و مردمی از یاد رفت

حجّت حق :

اي که نام تو مرا ورد زبان است بيا

دست عقـده گشـا :

اگر که داده خدا بر تو دست عقده گشـا

دولت دعا :

الا که نعمت دست گره گشا داری

اي خدا مهدي دين را برسان :

اي خدا حجت دين را برسان

غمت مونس دلهاست بيا :

اي عزيزي که غمت مونس دلهاست بيا

جامی چند :

ای که گیسوی تو افکنده بره دامی چند

زين کن سمند صاعقه :

اي مصلح زمانه خدا را ظهور کن

خطر این است :

از اهـل هنـر بر همـه عـالم خبـر این است

محو تماشای تو بود :

از ازل چشم ملک محو تماشای تو بود

شاعر بی ادعا :

از ازل چون من ز مادر زاده‌ام

اسـتعداد ها :

این زمان باشـد زمان کـشف استعدادها

چون تو ظهور مي‌کني :

اي دل و جان عاشقان در گرو نگاه تو

یاری مطلب :

از مردم این زمانه یاری مطلب

جام جم :

ای خوش آن کس که شریک غم مظلومان است

گلبانگ اذان :

ای که خواهی سحر از خواب گران برخیزی

حجت کردگار :

اي که بود به دل مرا محنت انتظار تو

نجواي عاشقانه :

اي مقتداي عارفان مهدي بيا مهدي بيا

از ديده رفته اي و به دل جا گرف :

اي خسروي که ملکت دنيا گرفته اي

بقيه الله :

اي حجت حق بقيه الله بيا

کجائي؟ :

اي حجت حق مهدي موعود کجائي

فيض حضور :

امروز چه کردي تو که آن منتَظَر آيد

نسیـم سحـری :

افتد چو نسیم سحری را گذر اینجـا

یاد خدا :

اگر جوئی دراین ویران سرا گنج سعادت را

امام رضا (ع) :

اینجا توان فروغ خدا را به دیده دیدر

جان بلب آمد زغيبت :

اي خديو هاشمي منظر برون آي از نقاب

ما کار نداريم به اغيار تو مهدي :

اي خلق جهان عاشق رخسار تو مهدي

مهر جهان افروز :

ای رُخَت از روشنی مهر جهان افروز ما

طلوع نور محمدی (ص) :

امشب سمائیان درِ میخانه می‌زنند

دعاي فرج :

اي حجت حق خلق جهانت نگرانند

روز ميلاد مهدي موعود (عج) :

امروز جهان شاهد صد منظر نوراست

معرفت :

از معرفت آن بنده که پیرایه ندارد

صیاد فلک :

افسوس که صیاد مرا در قفس انداخت

اي مصلح زمانه زمان ضرورت است :

اي حجت خدا خلف پاک هشت و چار

يا ابا صالح مدد :

اي طبيب جان دواي درد بي درمان توئي

سخن‌گوی ماهر :

این زمان از رونق افتادست کالای سخن

ابا صالح بيا رحمي به ما کن :

الا اي شهريار جان کجائي

اندیشه کن :

این زمان از روز پیری ای جوان اندیشه کن

کبوتـرهـای مشهـد :

از همه عالم دلم در آرزوی مشهد است

گلبانگ انا الحق :

اي عزيز دل و جان، جان بفداي قدمت

کار شعر :

این زمان از گرمی افتادست چون بازار شعر

نمي‌دانم تو اي مولا کجائي :

الا اي مهدي زهرا کجائي

اشـک شـوق :

امشب دوباره یـاد تـو همبـستر مـن است

رقیه خاتون :

این گُهر دانه که در شام بود مدفن او

گرمی بازار هنر نیست :

افسوس کس امروز خریدار هنر نیست

رباعی اول :

از جانب کعبه اين خبر مي‌آيد

رباعی پنجم :

از کعبه نداي آشنا مي‌آيد

العجل :

العجل اي رهبر آگاه دنيا العجل

رباعی دهم :

اين شادي جاودان مبارک بادا

اسرار نهانی :

از کف مده ارزان گُهر فصل جوانی

رباعی سیزدهم :

از عنايات خالق معبود

رباعی پانزدهم :

از امر خدا مهدي موعود آمد

رباعی شانزدهم :

اي منتظران فتح و ظفر نزديک است

رباعی هجدهم :

از پرده برون آي و گل افشاني کن

يا ابا صالح المهدي (عج) :

اي اميد دل و جان مهدي دادار بيا

رباعی نوزدهم :

اي مهدي دين حجت داور مددي

رباعی بیستم :

اي رهبر آگاه جهان ادرکني

طمع خام :

این قَدَر ناز کنی بر منِ فـرزانـه چـرا

ارباب سخا :

با دست کرم بهر خدا عقده گشا باش

رباعی بیست و ششم :

بر مهدي دين حجت داور صلوات

رباعی بیست و هفتم :

بر حجت ذات حق سلام و صلوات

رباعی بیست و هشتم :

بر عارض دلرباي مهدي صلوات

رباعی بیست و نهم :

بر حجت کردگار اکبر صلوات

دادخواهی :

بی نوا از تنگدستی بَر لبش جان می‌رسد

سـرنوشـت :

به عمری ساکن ویرانه چون بومم در این دنیـا

شکر نعمت :

به شکر نعمت صحت عیادت کن ز بیماری

از ماست پریشانی ما :

بس که باشد ناپسند و ناروا اعمال ما

مرا یار آنجاست :

بعدازاین می‌روم آنجا که مرایار آنجاست

دیـوان محـبت :

به نام دوست بگشودم چو دیوان محبت را

انتظار کشند :

بيا که ديده و دل هر دو انتظار کشند

دام هوس :

بر مردم آزاده جهان جز قفسی نیست

زینب کبری :

براه شام از آن شوری که بر پا می‌کند زینب

طعنه دشمن :

بازآ که از فراقت جانها بلب رسيده

اهل ادب :

به بزم شعر اگر نام یا نشان دارم

رنجه کن قدمي شهريار ما :

بازآ و رنجه کن قدمي شهريار ما

رضا امام رئوف :

بیا که مأمن رندان حق پرست اینجاست

من به تنهائی خوشم :

بر خلاف میل تنها من به تنهائی خوشم

سـاقی مسـتـان :

به اختیـار نشـاید ز پـا نشـست اینجـا

فرصت را غنیمت دان :

براستی قدمی در ره خدا بردار

کوی تو را :

به لوح سینه سپردم چو نقش روی تو را

میکدة عشق :

باده نـوشان چو قـدم بـر در میخانـه زدند

لحظة ظهور :

باز آ که چشم منتظران بر ظهور توست

مرغ دل :

بیـا که مرغ دلـم در هوای دانة توست

رباعی سوم :

بر مهدي و هنگام ظهورش صلوات

بقيه الله :

به فراق تو مرا صبر و شکيبائي نيست

تفاوت تا کجاست :

بر نمی‌آید ز دستم تا بدست آرم دلی

قدر هنرمند :

به هنرمند چرا قدر و بها داده نشد

مصلح زمانه :

بازآ که اشک حسرت از ديده‌ها روان است

عمر گران گذشت :

بازآ که در فراق تو عمر گران گذشت

جمال شـاهد مقصـود :

بـود چو درگـه رندان پـاکبـاز اینجـا

مقـام تواضـع :

بیا که محفل یاران باور است اینجا

همّـت مردانـة ما :

تـا ببـیـنی بـه جـهان هـمّت مـردانـة مـا

فکر فلک سیر :

تـا چنـد کـنی وصف گـل و بلبـل شیـدا

روي تو خدا را به خدا آيت عظماس :

تنها نه در آئينة دل روي تو پيداست

آوای دل :

تا ز گیسو زده ای سلسله بر پای دلم

ناد علی :

تا علی شیر خدا رهبر درویشان است

اعـجـاز :

تا توانی دور کن از خویش حرص و آز را

مهدي امان :

تا به خاطر غم آن سرو روان است مرا

نغمـة مستـانـه :

تا مـرا لب با لب پیمـانه گـردید آشـنا

تماشاي جمال مهدي :

تا مرا مدّ نظر جز رخ زيباي تو نيست

کـوچـه هـا :

تا نسیم آورد با خود بوی یار کوچه‌ها

چشم شب زنده دار :

تا بدست دل سپردم اختیار خویش را

آستان دوست :

تا سر نهاده‌ام به دَرِ آستان دوست

کشتی بی ناخـدا :

تا بدست دیو شهوت کار ما افتاده است

یوسف :

جهان را محو خویش از روی زیبا می‌کند یوسف

درس وفا :

جانم بفدایش که مرا درس وفا داد

عقده گشا :

جز عشق تو اي جانِ جهان در سر ما نيست

نعمت سرشار خداداد :

حیف است که این عمر به باطل گذرانی

یا ثامن الائمّه ادرکنی :

حریـم امن رضا روضة الصفاست بیا

دولت بيدار :

حالم از باده چشم تو خراب است هنوز

رباعی بیست و پنجم :

خوش باش که هنگام ظهور است امروز

آن يار و دگر هيچ :

خواهم نظري ديدنِ آن يار و دگر هيچ

مکافات عمل :

خواهی که شوی تا اَبَد از قید غم آزاد

درویـشـان :

خلوت خاص خدا سینة درویشان است

«مسجد جمکران» :

خوش بود گرديده افتد بر نماي جمکران

مهدي خورشيد لقا مي‌آيد :

خبر آمد که سفر کردة ما مي‌آيد

پيشگاه مهدي :

خواهم ز تو اي الاه مهدي

رباعی نهم :

خوش باش که حجت خدا مي‌آيد

رباعی بیست و چهارم :

در نيمه شبِ نيمه ماه شعبان

نورفشان باش :

در بزم جهان شمع صفت نورفشان باش

مسجد :

در حقیقت تکیه گاه هر مسلمان مسجد است

رؤياي شيرين :

دارم هوس شهد لب يارو دگر هيچ

الغوث و الامان :

در انتظار روي تو اي حجت خدا

شهد شعر :

دلم گرفته تر است از شب زمستانی

لحظه‌ها :

در سکوت شب ز دل تنهای تنها نیمه شب

دل تجـلّی گاه انـوار خـداست :

دور کـن ز آلایـش آز و هوس‌ها سیـنه را

زیر بار ظلـم رفتن خطـاسـت :

در بَر ظالم برآور از جگـر فریـاد را

نردبان ترقّی :

دلِ شکسته‌ای از جور آسمان دارم

گـره گشـائی :

دستی که از امور خلایق گره گشاست

جلوه ظهور :

در آن زمان که به تاييد حق ظهور کني

صفای محبت :

دارم دلی به سینه که جای محبت است

آفتاب عمر :

دور نشاط زود به انجام می‌رسد

ز کاخ زرنگار اندیشه کن :

دم ز بیداری مزن جانا ز دار اندیشه کن

سرنوشت :

در حصاری گشته پایم بسته بر زنجیرها

مرثیه شهادت حضرت زهرا (س) :

دخت نبی چو مادر بابا خطاب شد

زاد سـفر :

دل بدست آر که نبود هنری بهتر از این

فیـض دعـای سحـر :

دریاب دمِ عقده گشای سحری را

مي توان با ياد او بي زورق از د :

دلخوشم گر با غم و اندوه عمر ما گذشت

آب و سراب :

در پی آب نگردید سراب است اینجا

دست نان رسان :

در حقیقت دست حاتم خصلتان بوسید نیست

تکیه بر خلق خدا مکن :

در کار خویش جز به خدا اتکا مکن

مهـدی روحی فـداک :

دادم به تصـویر تـو قـاب سیـنه‌ام را

دادرس بی نوا :

دستی که از امور خلایق گره گشاست

رباعی دوم :

در نيمة شعبان به اميد حسنات

جذبة عشق :

دلم درحلقه ی زلفش به چنگ شانه می‌افتد

:

در طوافند ملایک دَرِ میخانۀ ما

تعلّق و قناعت :

در ره آزادگی کن از تعلّق احتراز

پنجـة تقـدیر :

دل چو در دام سر زلف چو زنجیر افتاد

حـریم دل :

در حـریم دل مبـادا ره دهی بیگـانـه را

گوی سعادت :

در این ویرانه گر آری بکف گنج سعادت را

رباعی چهاردهم :

در پانزده ماه شريف شعبان

محکمه عدل خدا :

در محکمه ی عدل خدا چون و چرا نیست

ماه صیام :

دمیـد ماه صیـام از سپـهر نورانی

کاروان عدل :

دستم بگير تا که به پاي تو جان دهم

حُسن ختام :

در مذهب مردان خدا کینه حرام است

شکست بزرگ :

دلم از جور زمان و ستم یار شکست

مانند تو آفریـده‌ای نیست :

روی تو چو موی من سپید است

پیر شدیم :

رفت نیروی جوانی ز کف و پیر شدیم

از کف مده امید را :

ره مده در خاطر خود واژه تردید را

جامة پُر هنر :

روزی که من این جامة پرهیز خریدم

می‌سوزد دلم :

روزگاری شد که بی صبرانه می‌سوزد دلم

این چه قانون است :

رُخم ز سیلی بی داد چرخ گلگون است

حجّت ابن العسگري :

روز و شب در انتظارم حجت ابن العسگري

بر او سلام و درود :

رسيد موکب مسعود مهدي موعود

وصال يار :

روي تو را چو دل ز ره ديده ديده است

جلوة ناب :

رفتي از چشم و دلم در تب و تاب است هنوز

رباعی یازدهم :

روز ميلاد مهدي زهرا

مصلح ما عجل الله تعالي فرجه :

روزگاريست که ما منتظرِ منتَظَريم

گلِ‌ خورشيد را شکوفا کن :

ز در درآ و سراي مرا مصفا کن

ستاره سوخته :

ز ما نه از کفِ اهل هنر گرفت مجال

زینب کبری (س) :

زینب ای دخت خوش خصال علی

بندی دام تعلّق :

زندگی از بهر دانا بس ملالت آور است

حَرَم دل :

سالکان ره کوی تو مصون از خطرند

سيّدي يا ابن الحسن :

سيدي يا ابن الحسن جانم بقربانت بيا

بار تعلّق :

سینه خسته‌ام از بار الم سنگین است

سخن عشق :

سودا زده ی عشق تو را کی غم نام است

اهل قـلم :

ستایش می‌کنم اهل قلم را

سرنوشت :

سرنـوشت من و مـا دستخوش تقدیر است

حال دعا :

سروش غیب دوشم این خبر داد

گوهر یکدانه :

ساقـی برسـان بـادة پیـمانـه مـا را

يا مهديِ زهرا ادرکني :

شبي اي يار ببالين منِ زار بيا

امان از جدائي :

شاها نظري هم به منِ بي سر و پا کن

محروم مکن خيل گدا را :

شاها به يکي غمزه ببر اين دل ما را

ستـاره هـا :

شـب‌ها کـه از مطـالـع نـور ستـاره‌هـا

یاد یاران :

شب که با بی‌همدمی احساس غربت می‌کنم

خدمت مردم :

شاد کن گر می‌توانی خاطری ناشاد را

رباعی دوازدهم :

شد تولد به نيمه شعبان

منتظرت مي‌مانم :

صاحب عصر و زمان منتظرت مي‌مانم

گـوش شنـوا نیـست :

صد عقده بکار است و یکی عقده گشا نیست

شمشیر زبان :

صفتی بهتر از آئین وفاداری نیست

کعبـه مقـصـود :

طاق ابروی تو جانا قبلة اهل دل است

رباعی هفتم :

طلوع ماه شعبان المعظم

عجل علي ظهورک يا صاحب الزمان :

عجل علي ظهورک يا صاحب الزمان

ز جم جامی دگر نیست :

عجب گز دوستان نامی دگر نیست

ایستاده ایم :

عنان دل چو بدست تو داده‌ایم‌ای دوست

با ياد رُخِ يوسفِ زهرا سپري شد :

عمري که زمن در پي دنيا سپري شد

شاهـد دیـدار :

عمریست ندیدم به جز آزار تو ای یـار

آئین بشرخواهی :

عجب ظاهر مسلمانی نازیباست مردم را

شاهـد مقـصود :

عمری که ز من در پی دنیـا سپری شد

خطای چشم :

غافل مشو ز خصلت گیتی نمای چشم

سرود :

فروغ چشم فاطمه حبيب من بيا بيا

فروغ علم :

فروغ علم بر هر کوردل رهبر نخواهد شد

مشعل دانش :

فروغ مشعل دانش چو شمع راه ما گردد

یا ثامن الحجج (ع) :

من و درگاه تو ای قبلة حاجـات رضـا

شب دامادی :

مجلس ما ز صفا رشک جنان است امشب

خسرو کشور ايجاد :

من چه در وصف تو گويم که خوراي تو بود

هنر آموخته‌ایم :

ما نظر بازی از اهل نظر آموخته‌ایم

نام زيباي تو :

مرغ دل در تنگناي سينه افغان مي‌کند

مددي کن مهدي :

مددي کن که به ببينم رخ زيباي تو را

پادشه حُسن :

من عاشق رعنائی آن سرو بلندم

حضرت رقیه بنت الحسین :

مسیحائی نهان در شهر شام است

مي کشم انتظار تو... :

مهدي صاحب الزمان مي‌کشم انتظار تو

بر جرم خلایـق چو حجابیـم :

ما می‌زدگان در خور صدگونه عذابیم

همت عالی :

می توان از همت عالی بگردون پا نهاد

نتوانم کرد :

من ترک تو ای نگار نتوانم کرد

مرغ دل :

مرغ دل در قفس عشق هواي تو کند

داد سخن :

ملک حکمت را به آسانی اگر لقمان گرفت

ظفر نزدیک است :

مژده‌ ای دل که دگر فتح و ظفر نزدیک است

رباعی ششم :

ميرسد از کعبه صداي حبيب

خدا: ناخدا :

مردانگی چه گشته و آزادگی کجاست

مصلح موعود :

مهدي فاطمه ما منتظر روي توايم

شهریار خویش باش :

متّکی بر کوه عزم استوار خویش باش

جوانان وطن :

مجالی گـر بـود نسل جوان را

یـار مسکین بـاش :

نزیبد کید و تزویر و ریاکاری مسلمان را

آسیـب گـناه :

نـکن آلوده به آسیب گُنه دامـان را

آيا چه خواهد شد؟ :

ندانم عاقبت اوضاع اين دنيا چه خواهد شد

اشک ندامت :

نَفَسِ مردم صائم همه تسبیح خداست

قدر نعمت را بدان :

نعمت امنیت و صحت که ارزانی به ماست

میـزان تـقوا :

نعمت امنیـت از دریـای گوهـر برتـر است

قدم سنجیده بگذار :

هوای منزل مقصود خود را گر بسر داری

گل معنی :

هرچه جز نام نکو باشد نکوهش کردنی‌ست

روي تو زيبا پيداست :

هر کجا مي‌نگرم روي تو زيبا پيداست

گـفت خـدا :

همچو یعقوب که از هجر پسر گـفت خـدا

گوهر پاک :

همراه خرد از سـر ماتـمکدة خاک

يوسف فاطمه :

هر دلي درد تو دارد پي درمان نرود

دُرستی سبب اوج مقام است :

هر کس که حسابش سرِ بازار درست است

مسلخ عشق :

هر که شد کشتة حق زندة جاویدان شد

خدمتگزار مردم :

هر که از آزادگی خدمتگزار مردم است

اندیشه روشن :

هر کسی بهره ور از محضر اهل ادب است

قصة سنگ و سبو :

هر که غافل شد ز خود بازیچة گردون شود

فرمان قضا :

هرکـسی را به جهان چشم حقیقت بین است

زخم تیغ انتقاد :

هر کجا داناترین مردمان مسکین‌تر است

زهرای مرضیه (س) :

همین نه اهل زمین سوگوار فاطمه اند

قافله مرگ :

هنگام رحیل است بیا ترک خطا کن

همت بلند :

هر که با عزم قوی بار سفر می‌بندد

نخل بارآور :

هان مکن کاری که انجامش به شر منجر شود

پرچمدار انسانیت :

هر کـه دارای مِهین معیار انسانیت است

شـاهد معـنی :

هرکه خود بین شد نمی‌بیند خدای خویش را

دم غنیمت دان :

هنر خویش به سیم و زر دنیا مفروش

محبان علی :

هر که از صدق و ارادت دامن حیدر گرفت

معزّالاوليا :

يا معزّالاوليا اي مهدي زهرا بيا

امام صالحان روزگار :

يا اباصالح امام صالحان روزگار

مهدي موعود کجاست :

يا رب آن مصلح کل مهدي موعود کجاست

مسند توحيد :

يارب آن شاه جهانگير جهاندار کجاست

دستم بدامانت بيا... :

يا اباصالح سر و جانم بقربانت بيا

اي خوش آن دم که ز رخ پرده بيک :

پرده بر گير ز رخ اي مه نوراني ما

کعبه دل :

پاکبازانی که عزم کوی جانان می‌کنند

پیروی از نفس :

پیروی از نفس کردن آفت جان و تن است

پیک شادی :

پیک شادی آمد و وحشت ز غم دارم هنوز

بباید و نیست :

چه بهره‌ها که مرا از هنر بباید و نیست

گريه امانم ندهد :

چون برم نام تو را گريه امانم ندهد

چرا نمي‌آيد :

چه کرده‌ايم که موعود ما نمي‌آيد

آتش فروز :

چو برق آتش افروز کشتزارند این مترسک‌ها

نعمـت ولایـت :

چگونه شکـر کنم یا علی خدای تو را

سایة مهر :

چون مهر تو شد سایه فکن بر سرم امشب

شهـپر اندیشـه :

کس نیست دریغا که شناسد گُهرم را

گـوهر اهـل هنـر :

کـو آنـکه شناسد گُهر اهـل هـنر را

شاهـراه بهشـت :

کسـی که مایل و مشـتاق گشـته دنیـا را

گوهر اشعار :

کاشکی در قفسی مرغ گرفتار نبود

حُـسن عـمل :

کـس ندارد خـبر از آمـدن و رفتن مـا

کاش بازآئي و برگيتي جهانباني ک :

کاش بازآئي و بر گيتي جهان باني کني

مردم صاحب نظر ما :

کـو آن که بَرَد جانب گلشن خبـر مـا

ارشاد :

کاخ زیبای محبت چه قوی بنیاد است

عقده گشا باش :

گرز احسان بخشش و اکرام چون حاتم کنی

بشکن غرور خویش را :

گر بزرگی طالبی بشکن غرور خویش را

منزل مقـصـود :

گـر کـار مـا بـه عرصة دنیا دویدن است

استعـداد مـا :

گر که غافل گشت از ما کاروان سالار مـا

خضر فرّخ پی کجاست؟ :

گر نـگیرد روز سخـتی آشـنا دست مرا

دیو هوا و هوس :

گر پیر می‌فروش عنایت کند مرا

پرهیز کن زکینه :

گر قرب دوست خواهی پرهیز کن ز کینه

رباعی هشتم :

گويند که روز جمعه مي‌آئي تو

عنایت دوست :

گر پیر می‌فروش عنایت کند مرا

صـدق سلـمانی :

گر نباشد ای مسلمان صدق سلمانی تو را

مهدي فرزانه زهرا :

گر سرا پردة دل منزل جانانه نبود

پیمان با دوست :

یک نفس از خواب غفلت دیده وا کن نیمه شب

سفـرة احسان :

یک عمرشدم ریزه خورخوان تو ای دوست